تاکسی منتظرش بود.

از زير آينه و قرآن رد شد، بچه ها را بوسيد و پريد توی ماشين.

مسير را بهتر از راننده‌ی تازه‌کار می‌شناخت؛ او اشاره می‌کرد و راننده می‌شتابيد.

ساک دستی‌اش را برداشت و خود را به سالن فرودگاه رساند.

شلوغ بود و از همه شلوغ‌تر صف پروازهای به مقصد مشهد.

تا شنيد که همه‌ی پروازهای مشهد لغو شده، بی‌آن که بپرسد: چرا؟ اشک پهنای صورتش را گرفت.

يک گوشه‌ی سالن، پوستری از حرم امام رضا(ع) را ديد، دستی به رويش کشيد و اشک‌هايش را سترد.

ايستاد روبروی عکس گنبد: صلی الله عليک يا اباالحسن.....

سرش را پايين انداخت و با آرامش و اطمينان از پذيرش زيارتش به خانه برگشت.

منبع: شبكه امام رضا عليه السلام

کعبه می‎چرخید یا بنت اسد                                                    کس نمی‎داند به جز ربِّ احد

چون طوافی عاشقانه بر زمین                                                  کعبه محور آن دگر محور جنین

در سماعی پر نظام و بی عدیل                                          عدل شد نازل به جسمی بی بدیل

رو به روی کعبه پس مادر نشست                                      بر شکم بگذاشت او آن دم دو دست

فاطمه بنت اسد در فکر بود                                                        در دهانش پر ز عطر ذکر بود

یاد کرد از شوی خود عبد مناف                                                   خاطر آوردی دعایش در زفاف

از اله‎اش خواست بوطالب چنین                                               تا شود نسلش عدالت را عجین

نه مه و نه روز شد از آن زمان                                                          منتظر می‎بود او بر زایمان

وضع حمل خویش را نزدیک دید                                             فاطمه رویش بشد آن دم چو شید

جنب آن رکن یمانی رفت او                                                        بود آن حالت برایش سخت او

مضطرب می‎بود تا در نزد عام                                                        کار وضع حمل او گردد تمام

نزد بیت الله با قلبی رقیق                                                               چنگ زد بر پرده بیت عتیق

خواند ایزد را به حقّ انبیاء                                                                  بر کتاب و بر مقام اولیاء

گفت: مومن باشم اینک بر حنیف                                                بت پرستی را بدانم من سخیف

من به ابراهیم جدّم مومنم                                                          پاک می‎باشد ز عصیان دامنم

ای خدا! بر حقّ معمار حطیم                                                             آن خلیل الله یارت ابرهیم

هم به حقّ و احترام این جنین                                                  کن تو آسان وضع حملم ای متین

چون بگفتا این سخن بنت اسد                                                          باز شد دیوار آن بیت صمد

ميلاد باسعادت مولاي متقيان اميرمؤمنان امام علي عليه السلام مبارك باد

با هر زحمتی بود روی پای خود ایستاد، این دومین باری بود که در راه کوتاه مسجد تا خانه زمین می خورد؛  تمام غم های عالم به جان و دل حیدر هجوم آورده بود؛ تنها آرزویش این بود که یک بار دیگر با معشوقه ی آسمانی اش  همنشین شود؛ چند قدم دیگر برداشت، مسافتی تا خانه نمانده بود، ولی این بار با صورت نقش زمین شد!

آن یل میدان نبرد، پلوان بدر و احد و خیبر، هم اینک با صورت نقش زمین شده بود. لحظه های دشوار و دردناکی بود، چشمانش سیاهی می رفت و زانوانش توان همراهیش را نداشتند.

با باز شدن درب خانه، آفتاب صبح غم های حیدر نیز با رفتن خورشید مهربانی اش «زهرا» شروع به تابدین گرفت.
تنها چیزی که می توانست این درد پنهانی حیدر و زهرا را نمایش دهد، مزار پنهانی تنها دخت ختمی مرتبت تا روز موعود بود.

همین نشان بس برای نشان بی نشانیت                          
                                                            که نشانت نشان بی نشانیست

پی نوشت:

اگه عاشق نشده باشی نمی تونی این لحظه رو خوب لمس کنی!

دوستان عزیزم سلام

میلاد باسعادت مولود کعبه امیر متقیان امام علی ^{علیه السلام}

رو به امام زمان عج و تمامی شما عزیزان تبریک میگم

روز پدر هم به تمامی بابایی های عزیز مبارک

اینم Wallpaper به همین مناسبت هدیه برای شما خوبان

^{برای دیدن تصویر در سایز اصلی روی آن کلیک کنید}

ابتدا ولادت باسعادت بانوي دو عالم
دخت خاتم
همسر امير عشق
و مادر ائمه اطهار عليهم السلام
و خصوصا مادر امام زمان عج را
به پيداي پنهان و تمامي شما عزيزان و خانواده هاي محترمتون تبريك و تهنيت عرض ميكنم
.
.
.
.
اما اصل مطلب رو خودتون ببينيد
.
.
.
.
.
درٍ خانه‌ي حضرت زهرا سلام الله عليها در كنار مرقد مبارك رسول اكرم ص
مي گويند كه در مكان درٍ اصلي است


.
.
.
.
خيلي شنيديد كه رسول خدا ص يك هديه ناب به حضرت زهرا سلام الله عليها داد كه فدك نام داشت
.
.
.
.
اما شنيدن كي بود مانند ديدن!!؟
.
.
.
.
اينم عكساي ناب ناب از باغ فدك كه در روستايي در كنار مدينه واقع شده
.
.
.
.
براي مشاهده تصاوير در اندازه واقعي روي آنها كليك كنيد
.
.
.
.
عكس ديوار محيط بر فدك


.
.
.
.
.
اينم عكس فضايي كل روستا


موقعيت جغرافيايي اون عبارت است از
N 25 58 39.23
E 40 28 03.33
.
.
.
.
ورودي روستاي فدك


.
.
.
.
.
باغ هاي فدك هنوز هم خودنمايي ميكنن


.
.
.
.


.
.
.
.
واقعا كه ديدني است
.
.
.
چه با صفا بوده زمان خودش
.
.
.
.
.
اميدوارم كه خوشتون اومده باشه
.
.
.
.
براي ديدن محل تولد حضرت زهرا سلام الله عليها به اين پست برويد
.
.
.
روز مادر رو هم به تمام مادراي عزيز ؛ خصوصا مادر عزيز و گل خودم تبريك ميگم
.
.
.
.
.
روز زن هم به تمام بانوان محترم تبريك ميگم
.
.
.
.
.
جاي تمام مادراي مهربوني كه پارسال پيشمون بودن و امسال پيش حضرت زهرا سلام الله عليها هستن خیلی خاليه
.
.
.
.
هديه به تمامي مادران عزيز ؛ و براي سلامتيشون
.
.
.
.
.
اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم و اهلك اعدائهم اجمعين
.
.
.
.
.
تولد ۳ سالگی غریب ترین آشنا هم مبارک
.
.
.
.
شاد و سلامت باشيد
.
.
.
.
..::.. غريب ترين آشنا ..::..

 ..... لطفا کمی صبر کنید .....

هرچه به خانه نزديك تر مي شدم، بوي عطر گل شقايق بيشتر و بيشتر مي شد.

تمام آسمان نوراني بود و درختان  همراه قناري‌هاي آوازخوان، ترانه شادي سر داده بودند و كبوتران بهشتي دسته دسته از هفت آسمان به زمين مي‌آمدند و هر يك قطره‌اي از نهر كوثر را در منقار گرفته، به عرش مي بردند.

روز عجيبي بود!

تمام مردم شهر در شگفت بودند و من تازه به خانه مي رسيدم كه....

هم چنان بي‌درنگ،‌ يك‌ريز گريه مي كرد و مادر هر كاري انجام مي‌داد او ساكت نمي شد؟!

دست به دست از دست مادر به دست پدر و از دست پدر به دست پدربزرگ و از دست پدربزرگ به دست برادر بزرگترم چرخيده بود ولي نوازش هيچ يك او را تا به حال آرام نكرده بود.

مادر با لبخندي رو به من كرد و گفت:

 - قند عسلم، تو نمي‌خواي خواهر كوچولوتو ساكت كني؟! از وقتي كه به دنيا اومده و چشماشو باز كرده تا الآن، همش داره گريه مي‌كنه،

نمي دونم شايد پيش ما غريبي مي كنه و دلش تو رو مي خواد!!!؟

من كه تا آن لحظه قند در دلم آب شده بود و مدتها انتظار چنين لحظه‌ي با شكوهي را مي‌كشيدم، بي‌درنگ با دنيايي از شوق او را به آغوش كشيدم و بوسه‌اي از چشمان نازنينش كه در دريايي از اشك لنگر انداخته بود گرفتم و آرام درون گوشش گفتم:

 - خواهري گلم ،‌ زينب جانم ،‌ منم عزيز دلم ،‌ داداشيت ،‌ داداش كوچولوت ، داداش حسينت ....

تا اين را شنيد، آرام گرفت و چشمان كوچكش را آهسته آهسته گشود و با لبخندي وصف ناپذير، انگشتانم را بوسيد و در آغوشم به خواب رفت.

^{فرا رسيدن ميلاد با سعادت اسوه صبر و شجاعت،
عقيله بني‌هاشم  بي بي زينب كبري سلام الله عليها
را به امام زمان عج و شما عزيزان تبريك مي‌گويم.}

فرخنده میلاد کریمه اهل بیت حضرت معصومه سلام الله علیها

و برادر بزرگوارشان

امام هشتم امام علی بن موسی الرضا علیه السلام

مبارک باد

برای لود شدن کامل کلیپ مقداری صبر کنید

برای دریافت کلیپ اینجا راست کلیک کرده و گزینه Save Traget As را انتخاب كنيد

از عرش صدای ربنا می آید

آوای خوش خدا خدا می آید

فریاد که درهای بهشت باز کنید

مهمان خدا سوی خدا می آید

فرا رسیدن باشکوه ترین جشنواره زندگانی

"ماه ضیافت الهی"

بر تمامی شما عزیزان مبارک باد

..:: التماس دعا ::..

حجاز بود و انبوه سياهي، حجاز و انبوه خرافه پرستي، خاك حجاز بود و

 ... لبخند دختران معصومي كه آغوش خاك را تجربه مي كردند

و مكه منتظر بود تا مردي بيايد كه روشن تر از ترنم پيام نيلي باران باشد و مردي كه زلال مهرباني خويش را پرستار شب هاي در جهل فرو رفته حجاز كند. محمد مي آمد تا بزرگترين حادثه از مشرق ملكوت طلوع كند و سالها بعد حجاز دوباره جان مي گرفت. نقطه اوج و ستيغ علوم نبوت و امامت، معمار علوم الهي مي آمد تا دانشگاه محمدي را وسعت بخشد و صداي رساي تدريسش گوش تاريخ را بنوازد.

*****

میلاد باسعادت حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم

و امام جعفر صادق علیه السلام

بر شما عزیزان مبارک باد

 ...  آسمان تیره و تار، امروز حکایتی دیگر دارد و باز دل، در تلاطم غم و اندوه، در لجه ماتم نشسته است. و برای او زمان، زمان رهیدن از بند غربت و از قفس ماتم است.

حسن را به سامرا فراخوانده بود و در اسارتی دلگیر، کاشانه اش را زندانش کرد لیکن، محبوب آسمانی و محبوس زمینیان خاک پرست، از پشت دیوارهای بلند زندان، نور هدایت خویش را میگسترانید و باز اینچنین شیعیان به اعتبار وجود امام، جان میگرفتند . چشمان خسته حسن، با تمام دردها و غصه ها، در آرامش بی وصف، سرود طلوع صبح صادق و خورشید جان فزا را زمزمه می کرد و مشتاقانه او نیز به انتظار اوست. اینک که خانه اش، زندان است و مدام در زیر چشمان خبیث ابلیس مراقبت می شود، عاشقانه هم از حبس تن و هم از حبس دشمن پر می کشد و با گل بوسه ای عارفانه کودک خرد و خردمند خود را با روزگاری بس فراخ و پرداستان تنها میگذارد بر او و پدران پاکش درود و صلوات.

                       www.abalfazl.com            

ایام سوگواری خاتم الانبیاء ^{صلی الله علیه و آله} و شهادت امام حسن مجتبی ^{علیه السلام}
و شهادت امام رضا ^{علیه السلام} را به امام زمان ^عج
و تمامی شما عزیزان تسلیت میگویم

و آخرین یادگاری ...

راستش انتخاب مطلب مناسبی برای آخرین پست سال سخت تر از اونی بود که فکر می کردم !

ابتدای سال که با اربعین امام حسین ^{علیه السلام} شروع شد و با شهادت امام رضا ^{علیه السلام} هم آخرین برگ سال ۸۵ داره بسته میشه ... یک زمستون دیگه به آخر رسید و دوباره فردا قراره بهار بیاد .

تغییر دوباره ی رنگ ها و فصل !

یک سال زیبای دیگه رو غریب ترین آشنا کنار شما عزیزان با هر سختی و مشکلاتی که داشت سپری کرد و بهترین لحظات ، لحظاتی بود که شما رو کنار خودش می دید .

از اینکه دوستان خوبی مثل شما رو دارم خیلی خوشحالم ... هر بدی ، خوبی ، کوتاهی ، ناراحتی ، دیر خدمت رسیدن ، دیر آپ کردن و ....... از من دیدید به بزرگواری خودتون ببخشید .

امیدوارم در سالی که گذشت براتون مفید بوده باشم و تونسته باشم رضایتتون رو جلب کنم ...

سال خوبی رو برای تک تک شما بزرگواران آرزومندم ...

به امید دیدار شما در سال جدید ...

 ....:: غریب ترین آشنا ::...           

 السلام علیک یا اباعبدالله الحسین ^{علیه السلام}

   و این روایت دیگری است که طفل دلم با تو واگویه می کند؟ غربت و روایت شناختن! روایت :

هَذا الَّذی تَعرِفُ ألبَطحاءِ وَ طَئتَهُ                                       وَ البَیتُ یَعرِفَهُ و َ الحِلّ وَ الحَرَم
طفل دلم روایت غربت غریبی را می گوید که سنگریزه های حرم نیز او را می شناسد ...

سلام خدا و ملائك بر تو باد، سلام تمام انبياي الهي و سلام عاشقانت بر تو باد كه يد الهي ات را بر كمر نهادي و عاشقانه جان به درگاه دوست هديه كردي تا عشق و وفاي خود را ابراز كني در حالي كه مي دانستي من عشق تو را دريافته ام...
و امروز روایت غربت و غریبی تو در تمامی دلهای عاشق سوخته روایتی جانسوز است که داهیه عاشورا در تمامی تاریخ پرتپش می دارد و آب ....همان قصه ای است که تشنگی را به یاد می آورد و اشک آن داستانی که چشمان همیشه دریایی تو را به اذهان می آورد و سوز را بر قلبها!

میلاد فرخنده و با سعادت امام انس و جان ، امام هشتم

امام علی بن موسی الرضا علیه السلام

را به امام زمان -عج- و شما دوستان عزیزم تبریک و شاد باش می گویم

پشت كوه‌هاي خراسون مرقد پاكتو ديدن  واسه او صحن مطهر تو غروب كنار ايوون
واسه كفتراي معصوم  كه تو آسمون مي‌گردن
واسه آدماي مغموم كه ميان، دخيل مي‌بندن
واسه اون هواي تازه  كه پر از عطر گلابه
اگه دستم به ضريحت برسه واسم يه خوابه
واسه اون حوض قشنگي  كه پر از آب زلاله
واسه سنگ فرشاي ايوون كه برام خواب و خياله
دل من تنگه ميدوني     كاشكي قابلم بدوني
چقدر آرزو دارم   لب حوض وضو بگيرم
يا كه از تربت پاكت مثل ياسا بو بگيرم
واسه اون اوج شكفتن  توي عالم زيارت
واسه اون لحظه كه آدم مي‌رسه به بي‌نهايت
واسه اون كفشا كه مردم  روي پله در ميارن
واسه اون شمعي كه روشن توي صحن تو مي‌زارن
واسه اون ساحت پاكي كه درش هميشه بازه
واسه دستاي نيازي كه به سوي تو درازه
دل من تنگه مي‌دوني   كاشكي قابلم بدوني
هيچ كسي نوميد و ناكام  نمي‌ره از آستانت
تو پر از لطف و شفايي واسه درد دوستانت
مثل مرهم تو ميموني  واسه آدماي دربند
تو اميدي كه مي‌شينه  توي قلب يه نيازمند
تو صدام كن، تو صدام كن، زائر كوي تو باشم   يا براي كفترات من، سر ظهر دونه بپاشم من يه قاصر يه خطاكار لحظه خوب مناجات  ميدونم كه هيچ نيازي به زيارتم نداري اما من غرق نيازم اما تو بزرگواري    واسه تو حرم نشستن واسه لحظه‌ي رسيدن دل من تنگ مي‌دوني  كاشكي قابلم بدوني

...:: یا فاطمة اشفعی لی فی الجنة  ::...

ولادت با سعادت کریمه اهل بیت ، دخت گرامی امام موسی کاظم علیه السلام

و خواهر بزرگوار امام رضا علیه السلام

بانوی مهربان حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها

بر تمامی شما عزیزان مبارکباد

شهادت جانسوز ششمين اختر تابناك امامت و ولايت

 امام جعفر صادق عليه السلام

را به امام عصر ( عج ) و شما دوستان عزيزم تسليت مي گويم

امام صادق عليه السلام مي فرمايند :

* از كسي كه مي ترسي دست ردّ بر سينه ات بزند چيزي مخواه .
* هركس بزرگت داشت ، بزرگش بدار و هر كس كوچكت شمرد ، خود را از او بركنار دار .
* هر كه خوش دارد دعايش هنگام سختي مستجاب شود ، هنگام آسايش بسيار دعا كند .
* هر كس سه بار از تو خشمگين شد و درباره ات سخني ناروا نگفت ، او را به دوستي بگير .
* مطالعه بسيار و پي گير در مسائل علمي ، باعث شكفتگي عقل و تقويت نيروي فكر و فهم مي شود .

ضمن آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما در این شهر پر خیر و برکت

فرا رسیدن عید سعید فطر را به همه ی شما دوستان عزیزم تبریک می گویم

همیشه شاد و موفق و پیروز باشید

..:: غریب ترین آشنا ::..

برای بار گذاری کامل کلیپ لطفا کمی صبر کنید

محراب خون آلود

محراب مسجد کوفه را بگو دیگر به انتظار نایستد و از شوق حضور دوست بر خود نلرزد. کوچه های خاکی کوفه را بگو دیگر خویش را مهیا نکنند تا قدوم آسمانی او را در خود بپذیرند. کودکان یتیم چشم انتظار کوفه؛ پیرزنان و پیرمردان مشتاق و بیوه زنان دردمند را بگو دیگر به انتظار او ننشینند تا بیاید و دست نوازش بر زخم های دلشان بکشد ... که او دیگر نخواهد آمد تامرهم دلهای خنجر خورده اشان باشد.
آسمان کوفه را بگو به سپیده صبح پیوند خورد که علی دیگر در محراب مسجد، عشق را تفسیر کرد. مرغابی ها را بگو بال در بال هم، سر در آغوش هم بنهید و تا همیشه تاریخ در فراق او بسوزید که دست عشق بر سرهایتان کشید و رفت تا زلال جاری حق را دریابد. مسمار در را بگو نشانه نیز مکن که او خواهد رفت چرا که او عطر آسمانی یاس را از شامگاه قبل به جان دریافته بود و روحش رفته بود پیش از آنکه جسمش رفته باشد.

آری او خواهد رفت و زمین خاکی و آسمان پرستاره شبهای کوفه دیگر هرگز مناجات عاشقانه او را نخواهد شنید که بر زمزمه ملکوتیان سبقت گرفته و ترجمان عشق خواهد بود بر زندگی خاک نشینان آن صدای افلاکی!
زین پس دیگر آوای ملکوتی «مولای یا مولای» علی در مسجد کوفه قامت محراب را از شوق خم نخواهد کرد، دیگر چاه نامه دردمند علی را نخواهد شنید و سنگ صبور کلام پر درد علی نخواهد بود که زین پس علی سکون خویش در کنار سنگ صبوری یافته است که بارها و بارها از پی اش سلام فرستاد! زین پس نخل های آشنا صدای قدم های علی را نخواهند شنید که از پی پخش بذر عاشقی در میانشان حرکت کند، این نخل ها که قامت بر افراشته اشان را و سرهای به سوی درگاه دوست بلند کرده اشان را از علی آموخته بودند.
دیگر زمینیان و خاکیان نجوای ملکوتی اش را نخواهند شنید و ذرات عالم امکان برای همیشه زمان در حسرت شنیدن طنین خوش الحان مناجاتش خواهند ماند!
الا لعنة الله علی القوم الظالمین

اي داده به عصمت شرف و نام خديجه
 اي بسته بطوفت فلك احرام خديجه

 اي همسر پيغمبر اسلام خديجه
 اي عصمت حق فاطمه را مام خديجه

اي ختم رسل را ز شرف نور دو ديده
 پيش از شب بعثت به محمد گرويده 

اي بر تو سلام آمده از داور هستي
 بگذشته در آئين نبي از سر هستي

دل داده و دل برده ز پيغمبر هستي
 زيبد كه بخوانند تو را مادر هستي

 الحق كه خدا، هستي خود را به تو داده
 ام الّنجبا، فاطمه زهرا بتو داده

 آنروز كه افتاد خزان در چمن تو
 پر زد به جنان طوطي روح از بدن تو

 تا بوي گل احمدي آيد ز تن تو
 شد جامه پيغمبر اكرم كفن تو

با مرگ تو آغاز شد اي عصمت سرمد
 بيمادري فاطمه، تنهائي احمد

بردار سر از خاك و ببين همسر خود را
 بنگر هدف سنگ سر شوهر خود را

بازآ و ببين اشك فشان دختر خود را
 برگير به بر دختر بي مادر خود را

بي روي تو گردون به نظر تيره چو دود است
 برخيز كه بي مادري فاطمه زود است

وفات بزرگ بانوي اسلام؛ بانوي خرد و مهرورزي؛ حضرت خديجه كبري(س) بر همگان تسليت باد!

لحظه هاي سبز بي خويشتن

رمضان يعني تبلور «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» در كالبد خاكي انسان!
يعني حلاوت وصلي دوباره با روح پاك عاشقي و شيدايي؛ يعني گستردن دل در لحظات سبز مناجات به روي احساسات لطيف....
رمضان يعني گشودن سجاده بندگي در خراب آباد فراق و هجران و يافتن نداي ملكوتي «اُدْعُونِي اَسْتَجِبْ لَكُمْ» رمضان يعني پس از دويدن در سراب ها و يافتن تباهي ها؛ رسيدن به حلقه مفقود شده از مدار مهرباني و يافتن انعكاس نداي مستجاب شدۀ ما به سوي ما!

الهي... يا اَسْمَع السامِعين... رمضان آمد و من دوباره با كوله باري از نياز آمده ام كه جرعه اي از آغوش گرم مناجاتت را به دل نا آرامم بچشاني و تصوير شيريني مقام وصال را به كام افكار و اعمالم نشان دهي... و من آمده ام تا مهمان لحظه هاي سبز بي خويشتن شوم تا از بلنداي آسمان، اين پنجرۀ هفت رنگ رؤيايي كه بارگاه هميشه گسترده ملائك است، بال بگشايم و پر بسايم به مدار عشقت تا دور دست تكامل و عرفان!
مرا درياب يا سَتَّار َالعُيُوب تا پهن دشت پيكرم كه فرسوده از علف هاي هرز كوته بيني و كج نگري شده را با حضور سبز و روحاني ات بياميزم!
قنوتم را ببين كه نيازم را به نمايش مي گذارد در آسمان آبي عظمت تو و از برهوت كلمات نجاتم ده كه هيچ واژه اي گوياي احساساتم نيست!
يا ربَّ النُور العَظيم ... در ماه آفتاب آفريني مرا با نور خويش تجلي ده؛ در نور مهمان كن؛ با نور بياميز؛ با نور متولد كن و با نور بميران... يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِي الظُلَم...

در خلوت ماه و لحظه هاي مهتابي آواي گامهايم سكوت را در هم مي شكند. از كوچه باغ هاي بي صداي شهر عشق آهسته گذر مي كنم و به دنبالش مي گردم. براي پيدا كردنش هفت شهر عشق را گرديده ام، به سوي ستاره ها چرخيده ام، از موج ها نامش را پرسيده ام، از مهتاب سراغ درويش را گرفته ام، با تك تك درختان تاك قد خم كرده بستان به گفتگو نشسته ام و شميم بويش را از نسيم صبحگاهي طلب كرده ام.
سبز برگان درختان همه دنيا از سبزي تو نشانه دادند، موج هاي توفنده بر دل دريا از صلابت تو خبر دادند؛ مهتاب سپيدي نامت را برايم فاش كرد و نسيم صبح عطر دلنواز یادت را در جام جانم جاري ساخت!
اباصالح:
لحظه ها درگذرند و روزها سوي شتاب دارند، عمر من مي گذرد و دل من از تنهايي پر شده است. آسمان چشمانم همراه با نسيم سحرگاهي آرام آرام به نم نم باران اشك مي نشيند. بي تو كوچه كوچه چشمانم ابري و غمگين و قلب خسته ام اسير كوچه هاي تنگ و مسدود غم گشته است. بي تو چون باغ بي ديدار و چون زمين بي بهار گشته ام؛ بي تو در هاله اي از غم دست و پا مي زنم دلم، دل تنها و بي كسم دور از تو خالي از تابش نيلوفر است. غروب كه مي شود پژمردن گل خورشيد را به نظاره مي نشينم و دلم را به يادت روانه دريا مي سازم. همه با من از تو سخن مي گويند و من آنچنان در نام و ياد تو غرق مي شوم كه زمان و مكان را گم مي كنم.
ابرهاي گريه در دلم عطش دارند. در كوچه هاي خاطره ام وقتي كه خوشه هاي اقاقيا از نرده هاي افكارم سرريز مي كنند، بوي خوش عطر دلنوازت اقاقي ها را سر مست مي كند و پياله جانم از شور و شوق لبريز مي شود. ديدگانم در آينه صبح تو را جستجو مي كنند... هواي زلف توأم عمر مي دهد بر باد!... پنجره شهر من به روي تو گشوده مي شود و كوچه باغ من به ياد روي تو گل مي دهد و تنها به نام و ياد توست كه شبنم بر گونه هايم مي رويد! حضور نامت مثل جوشيدن شعري در جان و باليدن عطري در گل در صحراي دلم جريان مي يابد!
طبيب دل بيمار من!... نام ترا از تمام پلنگان كوهها، از تمام درختان، از مرغان خوشخوان كه صبح بهار نام ترا به جوجه هاي كوچك خود ياد مي دهند، از نواي خوش رودخانه ها، از رقص گندم زارها با باد، از زمين و زمان مي شنوم!

آن دم كه از كرانه درياچه «چي چست» آخرين پرستوي بهاري غمگنانه كوچ مي كند، آن لحظه اي كه درخت بادام از باران بهاري شكوفه مي دهد، آن لحظه كه قطره زلال شبنم بر پيشاني نجيب برگ مي نشيند با تمام هستي ام فرياد مي كنم... خدا كند كه بيايي!...
تو اگر بيايي بهار را تلاوت مي كنم، تو كه بيايي پرواز پرستوهاي بهاري را باور مي كنم، تو كه بيايي از عمق وجودم سيراب مي شوم وقتي كه عطر لبخندت در جان جهان جاري مي شود! تو كه بيايي من گرماي وجودت را از دور مي شنوم و شهر دل من بيدار مي شود. تو كه بيايي دستانت ديوار مه را از ميان بر مي دارند و من سرزمين آفتاب آباد را كه زماني نامش را از پرستوهاي عاشق شنيده بودم، مي بينم! وقتي كه بيايي نگاهت طعنه بر هزار يلداي نيامده مي زند. وقتي بيايي من راز شكفتن را از لهجه درخت مي آموزم، در كوچه هاي دوست با عشق دست مي دهم، همپاي رود مي روم و در انتظار دشت ندا سر مي دهم كه ... اي عشق همه بهانه از توست من خاموشم اين ترانه از توست!
اي سرود خدايي، اي رهاتر از رهايي، اي آشنا با دلهاي محزون...! بيا آسمان را برايم معنا كن، بيا كه جاده ها به انتظار گام هاي توست كه ديده بر هم نمي گذراند.
تو كه رفتي دشتها خشك و خالي شد و صفا از باغ هاي فندق رفت، تو كه رفتي درختان همه جامه بركندند و باد برگ ها را فنا كرد، تو كه رفتي ديو وحشت پرستوها را از سرشاخ ها به بانگ « هي هي » پراند و پر پاك پرستوها را شكست!... تو كه رفتي باران غم از آسمان دلها جاري شد و بالهاي گنجشك ها در اندوه غربت غرق شد! تو كه رفتي ديگر نتوانستم پرستوها را بدرقه كنم، نتوانستم تا آن سوي پرچين دلها كوچ كنم، ديگر نتوانستم به پيشواز صنوبر ها بروم، تو كه رفتي از پنجره گسستم و با كوچه حل شدم تا در شوق سلام تو بشكفم.
بهار من... لحظه ها مي ميرند، لحظه ها مي گذرند، لحظه ها بوي فراموشي مي گيرند، بوي فرسودگي خاطره را مي گيرند؛ لحظه ها را نمي توان قاب كرد و روزها را نمي توان گردآورد و اندوخت!... تو اگر بيايي من سرود فتح مي خوانم و تا جنوب ترين جنوب با تو مي آيم، آخر اين دفتر خالي به انتظار تصوير تا چند ورق خواهد خورد؟...
بيا تا اشتياق با تو همدم بودن و همراز گشتن، آغاز سخن و آواز خواندن دگر باره وجود خسته ام را شور و غوغايي ببخشد.
بيا تا دگر خاكسترم را بر نسيم صبح آزادي دگر باره سلام روشني باشد. بيا كه ابرهاي همه عالم در دلم مي گريند كه
یک نفس با دوست بودن همنفس
آروزی عاشقان این است و بس!

ليلة القدر اشك

 امروز شاخه به شاخه درختان باغ ابدي نيايش شكوفه خواهند زد و مردي قدم بر عرصه گيتي خواهد نهاد كه شامگه سجده را به سپيده تسبيح گره مي زند و با زبان باران سخن مي گويد. مردي كه كلمات ملكوتي اش عرض را به تصوير مي كشند. چشم و چراغ عابدان مي آيد تا زين پس نوري از مهري كه بر آن سجده مي كند، بتراود كه جهانيان را مست كند و او «الهي عظم الذنب من عبدك فاليحسن العفو من عندك » را بسرايد. مردي كه شب هاي مناجات را روشني مي بخشد و صبح و ملكوت با قنوت دست هايش آغاز شود.
و سجاد مي آيد تا همه نيايش و تماميت ذكر را سلام گويد و ترانه بي بديلش در ذكر فرشتگان بپيچد. سجاد مي آيد تا سجده هاي عرفاني عشق را در فصل نور آغاز كند و نماز معنا شود و نياز با قافله ناز همراه! وارث نافله هاي شبانه زهرا مي آيد تا از صحيفه تا ملكوت پلي بزند و فاصله ها را كوتاه كند. او كه غزل غزل هاي سليمان است و روح ذكر؛ او كه خداي سجده هاي طولاني است و آفتاب بي بديل نياز و نماز؛ او كه شناسنامه همه دعاهاي دنيايي است؛ او كه شكوه شعر است در قامت ملكوت و بهانه غزل براي ملائك!... مي آيد تا پيچيده در زنجير، پيكر مطهرش را مهمان تازيانه ها كند و كربلا را تفسير! مي آيد تا دلش را كه تاريخ كربلاست با سكوتش كه تفسير فرياد است بهم پيوند زند. او كه اندوه كربلا و شعر كربلاست مي آيد تا ملكوت عطر اشك بگيرد و خدا فخر كند بر اين همه چين و پينه زانوها!

دلم مدیون چشماته اباالفضل

فرزند علي عباس پاي بر زمين نهاد خانه علي روشن شد گويي محمد پاي نهاد
عرش سلام كرد و مسرور شد زمين شرم كرد و غمين شد

ندايي از آسمان بر خواست: « اي فرشتگان پاي كوبي كنيد كه پهلوان تاريخ پاي بر زمين گذاشت.» ستارگان از هر شبي روشنتر بودند. ماه شرم كرد و لحظه اي خاموش شد فرشتگان، شاد و مسرور او را به زمين گذاشتند و براي بنده عاشق خدا گريستند. زمين از اينكه شاهد مصيبت او خواهد بود خورشيد در آغوش گرفت و خجل شد. او كه روشنايي ماه را داشت، خانه علي عليه السلام را روشن كرد و قمر بني هاشم شد قمر بني هاشم خون پدرش علي، فاتح خيبر در رگها جريان داشت، او پهلواني و غيرت را نزد پدرش آموخت. در كنار برادرش امام حسين عزّت و افتخار كسب كرد. عباس شد و پرچم پيروزي به دست گرفت و از دين و اهل بيت علي عليه السلام دفاع كرد و مدافع اسلام شد. پرچم «انا لك فتحنا لك فتحاً مبينا‌‍‍» را در دست گرفت و تاسوعاي كربلا را ماندگار كرد. فرات از اينكه نتوانست لبان او را سيراب كند قطره خون شد و در دل زمين فرو رفت.

يا ابوالفضل از همان روزي كه دنياي غريب و بي رحم پاي نهادي نامت برتاريخ ثبت شد، تو تنها ترين و غريب ترين شاهد كربلا يي. تو معلم و الگوي هر مسلماني.
يا ابوالفضل هنوز هم جاي پاهايت در كربلاست، هنوز هم روز تاسوعاي تلخ و وحشتناك به ياد همه انسانها مانده است. يا ابوالفضل از آن لحظه كه فرشتگان آسمان تو را لايق زندگي فاني دنيا ندانستند و با افتخار در عرش در كنار پدرت، شير خدا (علي) جاي دادند ، كربلايي ديگر روشن نشد.
يا ابوالفضل هنوز يزيديان هستند و حتئ به حرم مطهر شما اهل بيت علي عليه السلام رحم نمي كردند، بي شك از مقبره شما هم هراس دارند.
ازاينكه نامتان در دل تمام شيعيان حك شده، وحشت دارند، آنها مي خواهند نام شما معصومين را پاك كنند؛ ولي نام شما از همان ابتدا تولد در خون و دل هر شيعِه ي مسلمان نقش بسته است.
«يا ابوالفضل» نامت را براي آزادي مظلومان و بي پناهان كربلا، در زبان ها جاري مي كني و فرمان هيات من الذله ی برادرت حسين را فرياد مي زنيم و هل من ناصر ينصرني را ياري مي كنيم .
بار ديگر پرچم انا فتحنا لك فتحاً مبينا را در كنار مقبره ات علم مي كنيم و ذكر نامت را ورد زبانها ميكنيم .

حسين يعني عشق

امشب دوباره عطر ياسمن بهشتي در آسمان مدينه پيچيده است و مشام علي و فاطمه به عطر وجودي ات نوازشگر شده است. امشب دوباره از آسمان فردوس اعلي باران نور بر زمين خاكي مي بارد و ملائك مقرب بر آستان خانه علي به انتظار قدوم تواند تا تو بيايي و عشق را در كالبدهاي الهي شان رنگي دگر بخشي … و تو مي آيي كه لبخند غنچه لبانت را از يكديگر گشوده است و لبخند مهربانانه ات علي و فاطمه را به اوج هستي رسانيده است و بهشت تمام زنبق هاي باغهايش را نثار قدوم تو كرده است! تو آمدي تا شور زندگي تا هميشه تاريخ در رگ و روح زمان جاري باشد و سراي علي امشب ستاره باران است و مهتاب بوسه بر سپيدي جبينت مي زند. امشب شب بوها از عطر خلوق تو سر مستند و شكوفه هاي بهاري با نواي ملكوتي و آسماني شهادتين تو شكفته اند و تنها به خاطر تو درياچه ها همه دريا گشتند چرا كه تو همان كشتي نجاتي هستي كه چشمان بي تابم از پي ات قطره هاي شبنم جاري كرده است.

به بالهاي شكسته فطرس مستم كه مقدمت بارش نور و عشق است بر زندگي دنيايي امان و بارش شوريدگي و جاودانگي است بر زندگي ابدي امان!

كاج ها همه مقاومت و ايستادگي را از صبح عاشورا تو آموختند و شب شكنان عابد گل مناجات چيدن را از شكوفه زار مناجات و شوريدگي از وصل دوست را از تلاوت قرآن تو در نيمه شب عاشورا آموختند كه خواب از چشمان غفلت زدگان مي زدود و آنان را به باده مستي و ميخانه شوريدگي و وصل دعوت مي كرد. سكانداران كشتي هاي عاشقي به تو  اقتدا كرده اند كه ناخداي عشقي در درياي خونين كربلا!

تو شريان حياتي براي ما و روح جاري در زندگي امان هستي… و اين است رمز آن كه هر صبح با طلوع خورشيد و هر شامگه با غروب خورشيد هر زمان كه قطره هاي آب صحن لبانمان را بوسه گاه خود قرار مي دهند و با گل دانه هاي اشك هايمان در مي آميزند ، لب به سلام باز مي كنيم كه « السلام عليك يا ابا عبدالله».

مبعث رسول اکرم صلی الله علیه و آله مبارک باد

در غار حراء نشسته بود. چشمان را به افق‌هاى دور دوخته بود و با خود مى‌انديشيد. صحرا، تن آفتاب‌سوخته خود را، انگار در خُنكاى بيرنگ غروب، مى‌شست.

محمد نمى‌دانست چرا به فكر كودكى خويش افتاده است. پدر را هرگز نديده بود، اما از مادر چيزهايى به ياد داشت كه از شش سالگى فراتر نمى‌رفت . بيشتر حليمه، دايه خود را به ياد مى‌آورد و نيز جدّ خود عبدالمطلب را. اما، مهربان‌ترين دايه خويش، صحرا را، پيش از هر كس در خاطر داشت: روزهاى تنهايى؛ روزهاى چوپانى، با دست‌هايى كه هنوز بوى كودكى مى‌داد؛ روزهايى كه انديشه‌هاى طولانى در آفرينش آسمان و صحراى گسترده و كوه‌هاى برافراشته و شن‌هاى روان و خارهاى مغيلان و انديشيدن در آفريننده آنها يگانه دستاورد تنهايى او بود. آن روزها گاه دل كوچكش بهانه مادر مى‌گرفت. از مادر، شبحى به ياد مى‌آورد كه سخت محتشم بود و بسيار زيبا، در لباسى كه وقار او را همان قدر آشكار مى‌كرد كه تن او را مى‌پوشيد. تا به خاطر مىآورد، چهره مادر را، در هاله‌اى از غم مىديد. بعدها دانست كه مادر، شوى خود را زود از دست داده بود، به همان زودى كه او خود مادر را .

روزهاى حمايت جدّ پدرى نيز زياد نپاييد .

از شيرين‌ترين دوران كودكى آنچه به ياد او مى‌آمد آن نخستين سفر او با عموى بزرگوارش ابوطالب به شام بود و آن ملاقات ديدنى و در ياد ماندنى با قديس نجران . به خاطر مى‌آورد كه احترامى كه آن پير مرد بدو مىگزارد كمتر از آن نبود كه مادر با جد پدرى به او مىگذاردند .

نيز نوجوانى خود را به خاطر مى‌آورد كه به اندوختن تجربه در كاروان تجارت عمو بين مكه و شام گذشت . پاكى و بىنيازى و استغناى طبع و صداقت و امانت او در كار چنان بود كه همگنان، او را به نزاهت و امانت مىستودند و در سراسر بطحاء او را محمد امين مى‌خواندند. و اين همه سبب علاقه خديجه به او شد، كه خود جانى پاك داشت و با واگذارى تجارت خويش به او، از سال‌ها پيشتر به نيكى و پاكى و درستى و عصمت و حيا و وفا و مردانگى و هوشمندى او پى برده بود. خديجه، در بيست و پنج سالگى محمد، با او ازدواج كرد. در حالى كه خود حدود چهل سال داشت.

محمد همچنان كه بر دهانه غار حراء نشسته بود به افق مى‌نگريست و خاطرات كودكى و نوجوانى و جوانى خويش را مرور مى كرد. به خاطر مى‌آورد كه هميشه از وضع اجتماعى مكه و بت پرستى مردم و مفاسد اخلاقى و فقر و فاقه مستمندان و محرومان كه با خرد و ايمان او سازگار نمىآمد رنج مى‌برده است. او همواره از خود پرسيده بود: آيا راهى نيست؟ با تجربه‌هايى كه از سفر شام داشت دريافته بود كه به هر كجا رود آسمان همين رنگ است و بايد راهى براى نجات جهان بجويد. با خود مى‌گفت: تنها خداست كه راهنماست.

محمد به مرز چهل سالگى رسيده بود. تبلور آن رنجمايه‌ها در جان او باعث شده بود كه اوقات بسيارى را در بيرون مكه به تفكر و دعا بگذراند، تا شايد خداوند بشريت را از گرداب ابتلا برهاند. او هر ساله سه ماه رجب و شعبان و رمضان را در غار حراء به عبادت مىگذرانيد.

آن شب، شب بيست و هفتم رجب بود. محمد غرق در انديشه بود كه ناگاه صدايى گيرا و گرم در غار پيچيد:

بخوان!

محمد، در هراسى و هم آلود به اطراف نگريست .

صدا دوباره گفت:

بخوان!

اين بار محمد با بيم و ترديد گفت:

من خواندن نمى‌دانم .

صدا پاسخ داد:

بخوان به نام پروردگارت كه آدمى را از لخته خونى آفريد. بخوان و پروردگار تو ارجمندترين است، همو كه با قلم آموخت ، و به آدمى آنچه را كه نمىدانست بياموخت...

و او هر چه را كه فرشته وحى فرو خوانده بود باز خواند.

هنگامى كه از غار پايين مى‌آمد، زير بار عظيم نبوت و خاتميت، به جذبه الوهى عشق برخود مىلرزيد. از اين رو وقتى به خانه رسيد به خديجه كه از دير آمدن او سخت دلواپس شده بود گفت:

مرا بپوشان، احساس خستگى و سرما مى‌كنم!

و چون خديجه علت را جويا شد، گفت:

آنچه امشب بر من گذشت بيش از طاقت من بود، امشب من به پيامبرى خدا برگزيده شدم!

خديجه كه از شادمانى سر از پا نمى‌شناخت، در حالى كه روپوشى پشمى و بلند بر قامت او مى‌پوشانيد گفت:

من از مدت‌ها پيش در انتظار چنين روزى بودم، مىدانستم كه تو با ديگران بسيار فرق دارى، اينك در پيشگاه خدا شهادت مىدهم كه تو آخرين رسول خدايى و به تو ايمان مى‌آورم.

پيامبر دست همسرش را كه براى بيعت با او پيش آورده بود به مهربانى فشرد و گلخند زيبايى كه بر چهره همسر زد، امضاى ابديت و شگون ايمان او شد و اين نخستين ايمان بود.

پس از آن، على كه در خانه محمد بود با پيامبر بيعت كرد. او با آن كه هنوز به بلوغ نرسيده بود دست پيش آورد و همچون خديجه، با پسر عموى خود كه اينك پيامبر خدا شده بود به پيامبرى بيعت كرد .

پرواز در زنجیر

شهر در آشوب حادثه ای تلخ خفته بود و خورشید ذره ذره در عطش چشمان آسمان آب می شود. دو روزن رو به طلوع گشوده را مشت های در هم فشرده خاک بوسید و پیکری مطهر در آغوش خاک غنود اما روحی استوار و نامی بلند بر ستیغ تاریخ ایستاد؛ بر بلندای یقین.
غروب تلخ 25 رجب آسمان ها از مظلو میت او پر شد و بر سینه داغدار زمین اشک بارید ملائک دستهای سرشار از دعا را به آسمان ها بوسیدند و زندانهای تاریک تکیه گاه بی پناهی لحظات خود را از دست دادند. هارون آستین انتقام بالا زده بود و همچون خفاش خون آشام در شبی ويرانه صفت پنجه بر جهالت خروشان و طوفان برانگیز خود میزد. قلب ها ملتهب بود و مشتعل و آتش کینه از زبان ها زبانه می کشید و سودای انتقام و خیانت افکار را به غلیان درآورده بود.

سلام بر تو که در شبی تلخ که بوی حادثه ای سیاه در هوا موج می زد دستانت در مذهب عشق معبد آرامش و چشمانت قبله ایمان بود. آنگاه که در سر انگشتانت کلمات به سماع بر می خاستند و واژه ها رقصان از دهانت بیرون می آمدند، آنگاه که کلامی آشنا در چشم هایت و صدایی که از حنجره ات لبریز شوق و حیات بال می گرفت و چشم هایت صفحات افلاک را می کاویدند ... عشق را جانی تازه می بخشیدی و زندانبان اسیر پنجه جهالت را از بند رها می کردی ... و آنگاه که در غروب غم انگیز 25 رجب چشمان همیشه دریایی تو بر این دنیای فانی بسته شد و عالمیان از نعمت وجود گرانقدرت بی بهره شدند، زمینیان دریافتند که وجود پرگهرت ترجمان عشق بودی از برای دل های همیشه عاشق و شیطان پا بر خاک می کوبید و صدای قهقهه اش آهنگ مرموز مرگ را تکرار می کرد.
و این سحر گه صبح ... جان سحر را رنگ غم پاشیده اند و ناله ها از نای دل جوشید، در فراوانی اندوه ها دوباره مرثیه ها ورق خورد و چشم ها تازه ترین اشکها را نذر ماتم کردند.
درود و صلوات پاک خدا و ملائک بر تو و لحظات سخت تنهایی و عمق غریبانگی شهادتت باد.
از ما همین ارادت کوچک؛ از تو شفاعتی بزرگ که انتظار ماست!

«كربلا از تو كربلاست هنوز»

با هماي عشق علي

ساقه هاي نيلوفري بر پايه هاي عرش بالا رفته اند و سرير ولايت را به عطر وجودي خود آرسته اند تا تو بيايي و بر مخده پوشيده از راز فتي تكيه نمايي!
درون كعبه چه غوغايي است امروز ... ملائك بال در بال همه نهاده اند و گستره آسمانها را پوشانيده اند و جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل حلقه خانه كعبه شدند تا پر به نور وجود تو بسايند! ... و امروز روزي است براي ميكائيل كه به دو زانوي ادب سر برابر تو فرود مي آورد و رزق خلايق را از تو اذن مي گيرد!... دمادم فرشتگان از عرش ندا سر مي دهند كه ...ايها الناس ولد في الكعبه و في الله عز و جل ... و طنين نام هلهله شادي ملائك است امروز اقاقي ها طلسم « بسم » خود را فاش مي كنند و جان هاي افلاكي عاشقانه به سوي نام تو مي آيند. گيسوان سياه شب به يمن وجود تو گل خنده هاي نقره اي را در ميان آبشار آسماني اش تقسيم مي كند و مهتاب بر همگان فخر مي فروشد كه امشب نور تو زينت بخش روي سپيدش خواهد بود!

آسمانيان همه از شراب عشق تو نوشيده اند ولب از جام وصال تو تر كرده اند و اينك زمينيان را فرصتي است تا در چشمه جوشان معرفت تو تن بشيويند و به نور وجودي تو رخ برگشايند... و تو كه معشوق خدايي و محمد صل الله عليه و آله؛ امروز در خانه خدا؛ خانه عشق؛ خانه شوريدگي و وصال پاي بر عرصه خاكي نهاده اي و هاتفي از غيبت تو را «علي» ناميد كه به حقيقت تو معشوق خدايي...!

تو آمده اي تا پياله حيات عاشقان از نگاه تو لبريز شود. تو آمده اي تا آدم و حوا بهشت گمشده خويش را بيابند و شياطين بساط فريبكاري از جهان برچينند...! و با آمدن تو كنگره كاخ ستمگران فرو خواهد ريخت و چشمان جباران تاريخ از درخشندگي نور تو بر درخت وجودشان خواهد خشكيد كه از نور محمدي و محمد از نور تو ...!

«درفش شادي خانه رضا (ع)»

صداي شادي ملائكه از آسمانها به گوش مي رسد.
بوي اسپند، فضاي خانه را پر كرده است.

اشك شوق بر چشمان پر زنور خورشيد ثامن حلقه بسته.
خانهْ رضا (ع) نوراني شده.
خدايا تو بار ديگر، خود نمايي كردي و درياي جود و بخشش را به عالميان هديه دادي.
يا جواد الائمه گدايي درگهت از سلطاني عالمين خوش تر است.
تو هماني كه سائلت، هنوز لب نگشوده، به او عطا مي كني، و حال من در اين روز شادي ال اللّه از تو مي خواهم كه رخصت ديدار كاظمينت را به ما عطا فرمايي.

شهادت دهمین اختر تابناک امامت و ولایت امام علی النقی علیه السلام تسلیت باد

احترام پرندگان به امام هادي عليه السلام

ابوهاشم جعفري مي‌گويد:

متوکل تالار آفتابگيري درست کرده بود که پنجره‌هاي مشبک داشت و داخل آن پرندگان خوش آواز را رها ساخته بود. روزهايي که سران حکومت براي سلام رسمي و تبريک نزد او مي‌آمدند، متوکل درون همين تالار مي‌نشست اما بر اثر سر و صداي پرندگان، نه حرف ديگران را مي‌شنيد و نه ديگران حرفش را مي‌شنيدند.

فقط وقتي که امام هادي عليه السلام وارد مي‌شدند تمام پرندگان ساکت و آرام مي‌شدند و تا وقتي امام هادي از آنجا خارج نمي‌شد سر و صدايي شنيده نمي‌شد. (1)

شكافنده ي علوم

سلام اي كوكب نخستين شب رجب؛
سلام اي معصوم هفتم، سلام اي شكافنده علوم،
امروز آسمانها و زمين از نور چراغ وجودت نواني شده،

اي زيباي عالم، اي كه اولين صداي گريه هاي كودكانه ات در ميان خنده هاي بزرگ مردان كربلا طنين افكن شده،

 امروز از خانه ي علي بن حسين (ع) نور به آسمانها ساطع مي شود.
فاطمه(س) امروز شادمان است. ملائكه در شعف و شادي اند.
خوش آمدي يا باقر العلوم؛
اي كه دانش كل عالم نقطه اي از مكتب توست، اي كه علم لدنّي سخني بر لب توست.
قدم بر ديدگان ما نِه و جان ظلمت زده ي‌ ما را روشن كن.
خوش آمدي........
 

همین افتخار برایت کافی است که بهشت برین زیر پایت جای گرفته است.

روز مادر را به تمامی مادران عزیز خصوصا مادر نازنینم تبریک و شاد باش می گویم

پاره تن احمد

صفا گرفت جهان چون دل رسول خدا

به يمن عيد بزرگ ولادت زهرا س

خدا به ختم رسل دختري عطا فرمود

كه بوده پيشتر از چار امّ و هفت آبا

حبيبه احد و پاره تن احمد

يگانه كفو علي مام يازده مولا

میلاد بانوی دو عالم ، تنها دخت خاتم ، همسر مولای عالم

فاطمه زهراء ^س ، صدیقه کبری ^س ، ام ابیها ^س

بر جهانیان تبریک و تهنیت باد.

وفات جانسوز خانم ام البنین (سلام الله علیها ) بر تمامی شیعیان جهان تسلیت باد

شهادت مظلومانه غریب ترین یار امیر المؤمنین ^{علیه السلام}  و مادر ائمه اطهار ^{علیهم السلام}

 فاطمه زهراء "سلام الله علیها"  تسلیت باد.

ای پیامبر خدا !

صبر و بردباری من با از دست دادن فاطمه (س) کم شده و توان خویشتنداری ندارم.

پس امانتی که به من سپرده بودی برگردانده شد و به صاحبش رسید.

از این پس اندوه من جاودانه و شبهایم شب زنده داری است،تا آن روز که خدا خانه زندگی تو را برای من برگزیند.

مهاجر غريب

           پرستوي مهاجرم چرا زلانه مي روي
           اگر زلانه مي روي چرا شبانه مي روي

قرار من شكيب من مهاجر غريب من            
فداي غربتت شوم كه مخفيانه مي روي            

           حيات جان، اميد دل، علي بود زتو خجل
            كه با كبودي بدن زتازيانه مي روي

كبوتر شكسته پر مرا به همرهت ببر             
چرا بدون جفت خود زآشيانه مي روي             

             چهار طفل خون جگر زنند در غمت به سر
             تو بر زيارت پدر چه عاشقانه مي روي

الا به رخ نشانه ات مگر شكسته شانه ات              
كه موي زينبين خود نكرده شانه مي روي              

             هماي بي ترانه ام چرا زآشيانه ام
             به كوي بي نشان خود پر از نشانه مي روي

فتاده بر دلم شرر كه تو در اين دل سحر              
زهمسرت غريب تر برون زخانه مي روي              

از چه واهمه ، تو راست مهرفاطمه
به حشر هم سوي جنان بدين بهانه مي روي  

*****

شهادت جانگداز بانوی دو گیتی ، دختر و همسر و مادر ولی خدا

ام ابیها فاطمه زهراء ^{سلام الله علیها}

را به امام زمان ^عج و تمامی شیعیان و دوستداران خاندان رسول الله ^ص تسلیت میگویم

میلاد حضرت زینب ( سلام الله علیها ) بر تمامی شیعیان جهان مبارک باد

اختر آمد

امشب از برج ولایت اختر آمد اخترآمد
بحر مواج شرف را گوهر آمد گوهر آمد
کوثر ختم رسل را کوثر آمد کوثر آمد
شیر حق یعنی علی را دختر آمد دختر آمد
بانگ یا رب یا رب آمد،برج دین را کوکب آمد
عشق در تاب و تب آمد،زینب آمد زینب آمد

                                        کرده روشن چشم زهرا (س) و امیر المؤمنین را

در لباس بندگی مرآت حسن داور است این
بلکه از سر تا قدم آئینۀ پیغمبر است این
در شجاعت در بلاغت در فصاحت حیدراست این
با حسین بن علی از کودکی همسنگر است این
عصمت صغری است آری، زینب کبری است آری
دختر زهراست آری، شیر عاشوراست آری

                                        می درد با خطبه هایش قلب سخت خصم دین را

منظق پیغمبر واعجاز حیدر بر زبانش
یک جهان طوفان به دل یک بحر گوهر در دهانش
ای فدای آن زبان و آن دهان و آن بیانش
می سزد خوانم چو مادر سورۀ کوثر به شانش
وجه، وجه کبریائی، صبر، صبرمصطفائی
روح، روح نینوائی، از ولادت کربلائی

                                        کربلا کرده است سر تا سر سماوات و زمین را

اوست بی استاد، استاد تمام آفرینش
دختر زهراو ودر معناست مام آفرینش
همدم و همسنگر و یار امام آفرینش
در اسارت بر کف دستش زمام آفرینش
عقل حیران کمالش،قدر مبهوت جلالش
ماه در گردون هلالش، مهر مشتاق جمالش

                                        خوشه چین خرمن خود کرده صد روح الامین را

کیستم من تا زبان در مدحت زینب بگیرم
از چه بنهادند بر دوش این چنین امر خطیرم
او جهان اکبر است و من همان جرم صغیرم
وای می ترسم که آخرزینب اللّهی بمیرم
آه، زینب زنده ام کن، پرزاشک و خنده ام کن
در همین کو،بنده ام کن، بندۀ پاینده ام کن

                                        تا زفیض خاک ره، بخشی به من علم الیقین را

آمده ای تا.....

عطر خوش آسمان هایت، جاری است در حوالی مدینه. بوی دلنواز توست که در گستره خاک پیچیده. در شریان های زمین، شوق تماشایت جریان دارد.
بهارانه آمدنت خاک را شاعر کرده است. گل و گیاه و درخت، شیوه زیبای آمدنت را به شکوفه نشسته اند.
جهان، جاده های انتظار را دیری است سرگردان است.
چشمانت را، جان های عاشق حس کرده اند.
پرندگان ربیع الثانی بر شانه های مدینه، آمدنت را ترانه خوان شده اند.

قدم بر چشم های زمین نهاده ای و جهان روشن شد. صفا آورده ای به ماتمکده دل دنیا!
روشنایی آوردی به شب های بی ستاره اهالی!
ای ستاره دنباله دار! عشق، امروز، در سایبان مهربانی تو منزل می کند. جهان، ده منزل را به بوی خوبت گشته و امروز، به یازدهمین خانه رسیده است.
آمده ای تا جهان، لحظه ای رها در جذبه ای اهورایی، زیر سایه سار امن ولایی ات بیاساید. آمده ای تا قصه انتظار بخوانی در گوش عالم.
آمده ای تا تاریکنای زمان از طلوع خالی نماند. چشم هایت می درخشد چون ستاره ای در آسمان های دلواپسی.
لبخند تو، نشانی باغ های دور از دست است. آمده ای تا ستون شوی بنمای بر افراشته شریعت را، تا دین در سایه گفتار و رفتارت جان بگیرد.
یا ابامحمد صلی الله علیه و اله! در کوله بار حضورت، راز حقیقتی است که اذهان عالم را به هیاهو و تفکر کشانده است.
آمده ای تا در گستره اذهان «تشیع»، بذرهای نرکس بکاری برای فصل های آینده.
تا دوباره عشق، کوله بارش را به دوش بکشد قرن های طولانی و در کوچه انتظار سرگردان باشد.

الله اکبر و الحمدلله

 فرا رسیدن یکهزار و صد و شصت و هفتمین " 1167 " سالگرد

امامت تنها منجی عالم بشریت امام زمان ^(عج)

را به تمامی شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض می کنم

شکر خدا ... ! 

یک سال به دیدار تو نزدیک تر شده ایم ...

 

... آسمان تیره و تار، امروز حکایتی دیگر دارد و باز دل، در تلاطم غم و اندوه، در لجه ماتم نشسته است. و برای او زمان، زمان رهیدن از بند غربت و از قفس ماتم است.

حسن را به سامرا فراخوانده بود و در اسارتی دلگیر، کاشانه اش را زندانش کرد لیکن، محبوب آسمانی و محبوس زمینیان خاک پرست، از پشت دیوارهای بلند زندان، نور هدایت خویش را میگسترانید و باز اینچنین شیعیان به اعتبار وجود امام، جان میگرفتند . چشمان خسته حسن، با تمام دردها و غصه ها، در آرامش بی وصف، سرود طلوع صبح صادق و خورشید جان فزا را زمزمه می کرد و مشتاقانه او نیز به انتظار اوست. اینک که خانه اش، زندان است و مدام در زیر چشمان خبیث ابلیس مراقبت می شود، عاشقانه هم از حبس تن و هم از حبس دشمن پر می کشد و با گل بوسه ای عارفانه کودک خرد و خردمند خود را با روزگاری بس فراخ و پرداستان تنها میگذارد بر او و پدران پاکش درود و صلوات.

 

سوگ آسمان

کمر آسمان شکست و باز در غم رحلت بهار، شعر باران را زمزمه کرد. امروز مردي از جهان چشم فروبست که سايه گستر محبت و عاطفه در عصر جاهليت و درد بود. امروز به سوي آسمان پرکشيد که عمري سرود پرواز و رهيدن را سر مي داد. و امرزو داغ مردي بر سينه ها، نشان گذاشت که تا دنيا دنياست مهرش مدال افتخار عاشقان است و دلدادگان.
آري محمد(ص)، همان آذرخش دوران جهل و روشني بخش شام تيره فهم، از خاک به افلاک و به سوي بهشت برين الهي رحلت کرد. و اينک چه دلها پر خون است و چه مرثيه ها که نمي خواند! چرا که بهانه زيبايي و هستي عزم سفر کرده و فاطمه و علي را با دنيايي از زشتي ها و ناپاکي ها تنها گذاشته است. 

اي محمد(ص)؛ برخيز و بنگر، پس از رحلت تو، نه حرمت ياس را نگاه داشتند و نه حرمت احساس را.
اي محمد(ص)؛ برخيز و بنگر، پس از رحلت تو خانه نازدانه ات را به آتش کين، سوزاندند و جانشين تو را دست بسته به بيعت با شب بردند.
اي محمد(ص)؛ برخيز و بنگر، که چگونه دين را جاهلانه و مغرضانه چپاول کرده اند چگونه اجازه داده اند که خزان، گلواژه هايش را ناديده انگارد.
اينک که روزهاي پاياني زندگاني توست، آغاز رنج فاطمه و آغاز تنهايي علي است.
اي محمد(ص)؛ حرمت سيد جوانان اهل بهشت را پاس نداشتند و باز امروز جگر حسن را به مهماني زهر، پاره پاره کردند و بر طشت به نظاره نشاندند.
ای محمد(ص)؛ در مقابل ديدگانت فرزندت را تيرباران می کنند و او را دوباره با خون پيوند می دهند.
باز امروز، چهره زرد حسن، حکايت درد هجران توست و سيلي مادر، و باز امروز لبهاي خونين حسن، خاطره کربلا را زنده مي¬کند.
اي محمد(ص)؛ برخيز و بنگر که چگونه نور دو چشمانت در همين نزديکي، در بقيع در غربتي بي وصف و در ميان گرد و خاک فراموشي و ناسپاسي مردمان بعد از تو مظلومانه آرميده است.
اي محمد(ص)؛ درد فراق تو، شرري آتشين بر پيکره دل هاي لاله گون زد و اين آغازي بود براي از درد گفتن و ماتم ديدن.
سلام خدا و درود ما بر تو و خاندان پاکت و لعنت خدا و نفرين ما بر دشمنان تو و خاندانت.
ان شاء الله.

رستاخیز طوس
 

اينک ابرهاي تيره خيانت آسمان شهر طوس را فراگرفته است. اينک طنين غربت و درد دوباره سهم زمين شده است. و باز اينک جام زهر است
و جگر معصومانه مردي از نسل ساقي مهرورزي.
امروز روز مرگ اقاقي­ها و شقايق­هاست. امروز رستخيز عظيمي است که ناگاه در کره خاکي زمين روي مي­دهد و امروز...
... رضا که از رضايت رب خویش، سيراب گشته است عارفانه پر مي­کشد و باز مرثيه غربت و مظلوميت را بر دفتر تاريخ به يادگار مي گذارد.

اي هشتمين امام و اي هفتمين قبله جان، اين چه سرّي است که باز کوچه ها بايد شاهد غربت و اندوه باشد. قلب ما گواهي مي دهد، بين کاخ پوشالي ظلم تا خانه آسماني تو، مادرت فاطمه و پدرت علي همراهي ات کرده اند.
اي مهربان و اي غريب، اين تنها تو نبودي که در کوچه ها درد را تجربه کردي! اين هميشه سهم خوبان و معصومان است که درد، سيلي، سنگ، زهر، تير و شمشير را تجربه کنند.
مولا جان اي شاه خراسان و اي سلطان مشرق، در روز شهادتت عاشقانه با دل هايي آکنده از درد و ناله هايي سرشار از آه، به سوگ نشستيم و اشکواره مي سراييم.
اي امام؛ نامت هماره يادمان رأفت است و مهرباني، يادت هميشه طراوت بخش دل است و سينه، درگاهت دمادم آسايشگاه غريبان و سائلان.

پیکر آلاله ها

اينك چهل روز از غروب غم فزاي شهادت شقايق­ها مي­گذرد؛ و اينك از صداي نحص شلاق خزان بر پيكر آلاله­ها، اربعيني مي­گذرد و  اسارت، سيلي، غربت، فرياد و بيدارگري سهم حاملان پيغام قاصدك­هاي عترت و عظمت شد.

از آن روز تا امروز چهل روز در سوگ ابرمردي نشستيم كه حيات اسلام مديون رگ­هاي پاره پاره اوست. قصه سر و نيزه، قصه لب­هاي خونين و قرآن، قصه سيلي و صورت گلگون كودك غمگين و تمام حقيقت­هايي كه هر سال از پرده چشمان ما مي­گذرد را شنيده­ايم. اربعيني با دختر كوچك حسين(ع) مهر را در آغوش گرفتيم، ناله زديم، درد دل­ها گفتيم و شكوه­ها روانه كرديم. اربعيني از عمق جان، فرياد يا حسين كشيديم، بر سينه زديم و خنده را حرام كرديم.

... آري چهل روز، روزهايي كه به وسعت تمام زمان­ها و مكان­هاست؛ بر زينب، همان دختر زهرا، همان قافله­سالار كاروان الله مي­گذرد و عجب اسراري در سينه اوست و چه دردها كه كشيده است.

زينب؛ اي اسطوره صبر و استقامت، اي دختر حيدر، اي نگهبان و منادي جاويدان رهايي، اي اميد كودكان تنها و اي مادر رنج و مصيبت! درود خدا بر تو و بر صبر تو.

در شام جهل چه نيكو به دفاع از برادر مظلوم غريو غيرتمندانه و مردانه خود را سر دادي.

بي­شك ماندگاري حقيقت رسالت برادر در جانفشاني و پاسداري توست.

اي قافله­سالار؛ به يقين تو براي شيعه مثل مادري ...

سوگنامه غربت

چشمانش را كه گشود موج نگاهش را به درياي نگاه عمه فرستاد. عطر نوازشگر دستان عمه را در هواي ساكت خرابه بوئيد. غنچه كبود شده لبان از هم گشود و فريادي به بلندي بام هاي دنيا در حنجره اش جان گرفت و همچون نجوايي غريب به گوش رسيد كه : بابا....
ترنم درد آفرين نهيبش پنجه اي دردناك شد كه بر دل ها چنگ انداخت و باران آشيانه چشمان همگان را با خود شستشو داد. صداي شيون ملائك به گوش مي رسيد در آن گوشه خرابه كه بر پيكر شب سياهي افكنده بود و ماه از شرم سپيدي موهاي سه ساله دختري رخ در نقاب كشيده بود. شهر در پس پرده هاي غبارآلود غفلت و جهالت خفته بود كه ناگاه فريادي به بلنداي تاريخ، چشمان غنوده در بي خبري را بر آشفت و اسطوره ظلم و ستم كه در شرارت خود فنا گشته بود و افسانه بدي و بد خواهي نام گرفته بود، تلاطم شب را به اوج رسانيد آنگاه كه حيرت زده پرسید: چیست اين صدا؟... و پاسخ شنید: سه ساله دختري بابا مي خواهد! كريهانه خنده سر داد و جغدان شرم به شب نشسته با او همنوا شدند و طبق نور وارد خرابه شد و عطر بابا فضاي جانها را از آن خرد كرد. ملائك آرام گرفتند تا سه ساله دختر با قد خميده به پيشواز طبق برود و جام جانش را با بوسه بر لبان پدر لبريز سازد.

با عرض تسلیت به مناسبت شهادت چهارمین اختر تابناک امامت و ولایت

امام سجاد ^{( علیه السلام )}

حادثه تاسف بار حمله به مرقد امامین عسکریین ^{( علیهما السلام )}

را امام زمان ^{( عج )} و تمامی شیعیان و ائمه اطهار تسلیت و تعزیت عرض میکنم

برای بار گذاری کامل کلیپ لطفا کمی صبر کنید

  RSS